Ας ξεκινήσουμε με έναν ορισμό του έρωτα:

“...Έρωτας είναι η απόδειξη ότι ο κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός… Ο πραγματικός έρωτας “απαιτεί” αποκλειστικότητα...”

Κάπου αλλού έχω γράψει:

“...Ο έρωτας είναι η χώρα, το βασίλειο της απόλυτης βεβαιότητας! Η σχετικότητα και η αμφισημία δεν έχουν καμία θέση στο βασίλειο αυτό.

Το ότι είσαι ερωτευμένος θα το καταλάβεις. Αν νομίζεις πως είσαι και δεν είσαι σίγουρος για αυτό, τότε δεν είσαι ερωτευμένος.

Ο έρωτας σου δημιουργεί την απόλυτη προσήλωση. Μια συνεχόμενη αδυναμία συγκέντρωσης σε κατακτά βασανιστικά και απόλυτα.

Στον έρωτα αυτό το βασίλειο της βεβαιότητας οφείλουν να το κατοικήσουν και οι δύο εραστές ταυτόχρονα, αλλιώς είναι καταδικασμένοι να το χάσουν για πάντα...”

Ίσως τελικά να υπάρχει μια αναλογική σχέση ανάμεσα στον έρωτα και σε αυτά που έχεις “θυσιάσει” γι' αυτόν.

Όσο μεγαλύτερες οι δυσκολίες και οι αντιξοότητες, τόσο μεγαλύτερη η ερωτική επιθυμία.

Πρόκειται για το μεγαλύτερο και πολυτιμότερο διαμάντι του κόσμου, η αξία του πραγματικά ανεκτίμητη!

Όμως το διαμάντι έχει ένα μικρό ελάττωμα αν κοιτάξεις προσεκτικά μέσα θα διακρίνεις έναν ροζ πάνθηρα!

Ο Sigmund Freud ήταν Αυστριακός ιατρός, φυσιολόγος, ψυχίατρος. Θεωρείται ο «πατέρας» της ψυχανάλυσης, καθώς οι θεωρίες του εγκαινίασαν μια νέα εποχή στην κατανόηση της ανθρώπινης συμπεριφοράς.

***Multitasking μυθιστόρημα ή αλλιώς ο θάνατος του βιβλίου


“...Απίστευτο δεν είναι ο “θάνατος” της τέχνης του μυθιστορήματος να προέλθει από τον υπερκορεσμό της παραγωγής βιβλίων;...”

Multitasking μυθιστόρημα είναι ένας όρος που ξεκίνησα να χρησιμοποιώ για να περιγράψω τον τρόπο που έχει γραφτεί “η ψηφιακή επιπολαιότητα του έρωτα”.

***Τι είναι το multitasking;

Πολύ πριν η τεχνολογία εισάγει τον όρο multitasking, οι γυναίκες ήταν ήδη εξοικειωμένες σε μια τέτοια λειτουργία.

Μια γυναίκα μπορεί να έχει το παιδί της αγκαλιά και να παίζει μαζί του, να σιδερώνει, ενώ ταυτόχρονα μιλά στο τηλέφωνο και ετοιμάζει στην κουζίνα το φαγητό.

Η εξέλιξη της τεχνολογίας έφερε στο προσκήνιο αυτόν τον όρο.

Η καθημερινότητά μας πια περιλαμβάνει πολλές ώρες για όλους μας, στις οποίες βρισκόμαστε σε μια τέτοια κατάσταση.

Έχουμε ανοιχτό το Facebook, ταυτόχρονα “κάνουμε chat” στο Messenger, ακούμε μουσική στο YouTube, ενώ μπορεί να μιλάμε στο κινητό, με ανοιχτή ίσως και την τηλεόραση.

Περνάμε την ημέρα μας λειτουργώντας στο multi-tasking, δηλαδή στην ταυτόχρονη εκτέλεση πολλών ενεργειών.

Όσο μεγαλύτερη η επαφή μας με την τεχνολογία, τόσο μεγαλύτερος και ο εθισμός μας στο multi-tasking!

Μια πιο προσωπική παρατήρηση τώρα.

Όσο πιο πολύ ασχολούμουν με το διαδίκτυο τόσο λιγότερο διάβαζα!

Το βιβλίο είναι μια διαδικασία που “απαιτεί” single-tasking (όταν μόνο ένα πρόγραμμα μπορεί να εκτελείται μία χρονική στιγμή).

Όμως ερεθίζοντας τον εγκέφαλο να λειτουργεί σε διαδικασία multi-tasking, είναι δύσκολο μετά να συγκεντρωθεί στο single-tasking.

Οι διαδικασίες που απαιτούν single-tasking θα ξεπεραστούν σταδιακά από τα νέα δεδομένα της εποχής!


***Μπορεί όμως ένα μυθιστόρημα να είναι multi-tasking; (Πως γράφτηκε η ψηφιακή επιπολαιότητα)

Η σκέψη αυτή “γέννησε” το πρώτο μου μυθιστόρημα την “Ψηφιακή επιπολαιότητα του έρωτα”.

Με την ίδια λογική, όμως, έχουν γραφτεί και τα επόμενα δύο μυθιστορήματά μου.

Με συνεχόμενες “παρεμβολές” από τραγούδια, ταινίες και άλλα βιβλία, προσπαθώ να δώσω στο μυθιστόρημά μου την αισθητική του multi-tasking!

Όμως και ο τρόπος γραφής μεταβάλλεται συνεχώς από τον κλασσικό μυθιστορηματικό σε δοκιμιακό, στη συνέχεια μετατρέπεται σε ιστοσελίδα, σε περιοδικό, παρεμβάλλομαι ο ίδιος και λέω τις σκέψεις μου και στο τέλος καταλήγει σε λεύκωμα, χωρίς όλο να αυτό να είναι εις βάρος της ροής.

Η γραφή είναι περισσότερο αφαιρετική. Δεν περιγράφω τοπία, τον καιρό ή τα συναισθήματα των ηρώων. Ιδίως σχετικά με τα συναισθήματα, αφήνω τον αναγνώστη από τις πράξεις των ηρώων να αποφασίσει και να ερμηνεύσει τις συμπεριφορές τους, ανάλογα και με τη δική του διάθεση και τα δικά του βιώματα (όπως π.χ. στην ταινία “Casablanca”).

Επίσης το λεξιλόγιο και οι εκφράσεις που χρησιμοποιώ είναι όσο πιο απλές γίνονται, δημιουργώντας συνθήκες πραγματικής εύκολης ανάγνωσης από όλους. Σε μια εποχή που κάνουμε πολλές ώρες chat χρησιμοποιώντας εικονίδια και το ελάχιστο λεξιλόγιο, δεν θέλω να κουράσω τον αναγνώστη με λέξεις που θα του είναι άγνωστες.


***Η σελίδα στο Facebook ή αλλιώς multitasking κείμενα

Πριν λίγους μήνες ξεκίνησα να χρησιμοποιώ και μια σελίδα στο Facebook “ανεβάζοντας” κείμενα που είχαν την ίδια λογική.

Η σελίδα πραγματικά γνωρίζει επιτυχία και όλο αυτό είναι πολύ όμορφο και κολακευτικό.

Όμως κάθε φορά που λαμβάνω μηνύματα, από νέα παιδιά, μόνο τότε ξέρω ότι πραγματικά αποδίδει αυτό που κάνω!

Οτιδήποτε δεν εξελίσσεται μαζί με την εποχή του πεθαίνει, το ίδιο ισχύει και για το μυθιστόρημα, αν δεν καταφέρει να εξελιχτεί θα πεθάνει.

Σήμερα η λογοτεχνία στη χώρα μας έχει δυο μεγάλους άξονες, στους οποίους κινείται.

Θα εξαιρέσω από τον συλλογισμό μου την θεματική λογοτεχνία, που θα έχει πάντα ένα κοινό, γιατί μπορεί να απευθυνθεί σε κοινό που ήδη αγαπά το αντικείμενο.

Ο πρώτος, λοιπόν, άξονας, που καλύπτει σχεδόν το 80% της παραγωγής βιβλίων, είναι η τύπου "Reality" λογοτεχνία που απευθύνεται σε ένα γυναικείο κοινό και ηλικίας που ξεπερνά τα 35 χρόνια (Και αυτό το κοινό σταδιακά εισχωρεί όλο και περισσότερο στον κόσμο του Facebook και εγκαταλείπει και αυτό σιγά, σιγά το βιβλίο).

Ο δεύτερος άξονας είναι μιας ελίτ, που γράφει “ακαταλαβίστικα” για τον εαυτό της.

Η μεγάλη λογοτεχνία όμως πάντα είναι στη βάση της λαϊκή. Ο Σαίξπηρ είναι ο πιο πολυδιαβασμένος συγγραφέας στον κόσμο.

Όλες οι έρευνες για το βιβλίο, όσον αφορά τα νέα παιδιά, λένε το ίδιο πράγμα, δεν διαβάζουν!

Δεν διαβάζουν σχεδόν κανένα βιβλίο.

Οι ελάχιστες εξαιρέσεις που μπορείς να συναντήσεις, απλά επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

Επανέρχομαι στην σκέψη ότι το μυθιστόρημα αν δεν καταφέρει να εξελιχτεί, θα πεθάνει.

Εδώ υπάρχει κάτι το οξύμωρο, μιας και έχουμε μια νέα γενιά συγγραφέων που παράγει ασταμάτητα.

Τα τελευταία χρόνια με την εξάπλωση του διαδικτύου και την κυριαρχία του Facebook γινόμαστε πια όλοι συγγραφείς, σε μια εποχή όμως που όλο και λιγότεροι επιθυμούν να διαβάσουν.

Ειρωνεία της εποχής!
Συγγραφείς που έχουν διαβάσει μόνο τα βιβλία τους!
Περισσότεροι οι συγγραφείς από τους αναγνώστες!

Τα βιβλία πια είναι αμέτρητα και σχεδόν ο καθένας διεκδικεί το δικαίωμα να διηγηθεί την ιστορία του.

Απίστευτο δεν είναι ο “θάνατος” της τέχνης του μυθιστορήματος να προέλθει από τον υπερκορεσμό της παραγωγής βιβλίων;

Μπορεί ο έρωτας να γεννηθεί σε έναν κόσμο εξαρτήσεων;

Για πόσο χρονικό διάστημα μπορεί να νικηθεί μια εξάρτηση;

Μπορεί ένας έρωτας να επιβιώσει στον κόσμο των καταχρήσεων ή θα νικηθεί νομοτελειακά από την εξάρτηση;

Facebook