Θα αγοράζατε ποτέ έναν πίνακα, που τα πρόσωπα μέσα σε αυτόν εξαφανίζονται μέσα σε τζαμένιες πόρτες και όλοι οι προηγούμενοι ιδιοκτήτες του, λίγο αφού τον απέκτησαν, πέθαναν κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες;

“...Πέλαγο να ζήσω δε θα βρω
σε ψυχή ψαριού κορμί γατίσιο
κάθε βράδυ βγαίνω να πνιγώ
πότε άστρα πότε άκρη της αβύσσου
κάτι κυνηγώ σαν τον ναυαγό
τα χρόνια μου σεντόνια μου τσιγάρα να τα σβήσω...

Αυτή είναι η ιστορία του “Βασιλιά του Waltz”, του ανθρώπου που έφερε την κλασική μουσική πάλι στο προσκήνιο, πούλησε εκατομμύρια δίσκους και έκανε συναυλίες που οι σημερινοί “Rock Stars” δεν μπορούν να συναγωνιστούν!

Μπορεί η κλασική μουσική σήμερα να πουλήσει;
Το όραμα και την πίστη ότι μπορεί και το πείσμα να το αποδείξει το είχε ο Andre Rieu! Αλλά ας πάρουμε την ιστορία του από την αρχή.
Ο Rieu άρχισε να μαθαίνει βιολί από την ηλικία των πέντε ετών. Ήταν σχεδόν νομοτελειακό, αφού ο πατέρας του Rieu υπήρξε μουσικός διευθυντής της συμφωνικής ορχήστρας του Λιμβούργου.
Από νωρίς ο Rieu θα δείξει μια προτίμηση στο Waltz.

Ας ξεκινήσουμε με έναν ορισμό του έρωτα:

“...Έρωτας είναι η απόδειξη ότι ο κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός… Ο πραγματικός έρωτας “απαιτεί” αποκλειστικότητα...”

Κάπου αλλού έχω γράψει:

“...Ο έρωτας είναι η χώρα, το βασίλειο της απόλυτης βεβαιότητας! Η σχετικότητα και η αμφισημία δεν έχουν καμία θέση στο βασίλειο αυτό.

Το ότι είσαι ερωτευμένος θα το καταλάβεις. Αν νομίζεις πως είσαι και δεν είσαι σίγουρος για αυτό, τότε δεν είσαι ερωτευμένος.

Ο έρωτας σου δημιουργεί την απόλυτη προσήλωση. Μια συνεχόμενη αδυναμία συγκέντρωσης σε κατακτά βασανιστικά και απόλυτα.

Στον έρωτα αυτό το βασίλειο της βεβαιότητας οφείλουν να το κατοικήσουν και οι δύο εραστές ταυτόχρονα, αλλιώς είναι καταδικασμένοι να το χάσουν για πάντα...”

Facebook