Το μυθιστόρημα στην εποχή του multitasking

***Multitasking μυθιστόρημα

Multitasking μυθιστόρημα είναι ένας όρος που ξεκίνησα να χρησιμοποιώ για να περιγράψω τον τρόπο που έχει γραφτεί η Ψηφιακή επιπολαιότητα του έρωτα.

***Τι είναι το multitasking; Ας ξεκινήσω με μια προσωπική παρατήρηση

Η καθημερινότητα μου περιλαμβάνει πολλές ώρες σε μια κατάσταση όπου έχω ταυτόχρονα ανοιχτό το Facebook, “κάνω chat” στο Messenger, ακούω μουσική στο YouTube, ενώ μπορεί να μιλώ στο κινητό μου, με ανοιχτή ίσως και την τηλεόραση και κάνοντας διάλογο με κάποιον που μπορεί να είναι σπίτι.

Περνάω την ημέρα μου, δηλαδή, λειτουργώντας στο multi-tasking δηλαδή στην ταυτόχρονη εκτέλεση πολλών ενεργειών.

Όσο μεγαλύτερη γινόταν η επαφή μου με την τεχνολογία τόσο μεγαλύτερος και ο εθισμός μου στο multi-tasking!

Όσο πιο πολύ ασχολούμουν με το διαδίκτυο τόσο λιγότερο διάβαζα!

Το βιβλίο, είναι μια διαδικασία που “απαιτεί” single-tasking (όταν μόνο ένα πρόγραμμα μπορεί να εκτελείται μία χρονική στιγμή).

Όμως ερεθίζοντας τον εγκέφαλο να λειτουργεί σε διαδικασία multi-tasking, είναι δύσκολο μετά να συγκεντρωθεί στο single-tasking.

Οι διαδικασίες που απαιτούν single-tasking θα ξεπεραστούν σταδιακά από τα νέα δεδομένα της εποχής!

***Μπορεί όμως ένα μυθιστόρημα να είναι multi-tasking; (Πως γράφτηκε η ψηφιακή επιπολαιότητα)

Η σκέψη αυτή “γέννησε” το πρώτο μου μυθιστόρημα την “Ψηφιακή επιπολαιότητα του έρωτα.”

Με την ίδια λογική όμως, έχουν γραφτεί και τα επόμενα δυο μυθιστορήματα μου, που ελπίζω να εκδόσω σύντομα.

Με συνεχόμενες “παρεμβολές” από τραγούδια, ταινίες και άλλα βιβλία, προσπαθώ να δώσω στο μυθιστόρημα την αισθητική του multi-tasking!

Όμως και ο τρόπος γραφής μεταβάλλεται συνεχώς από τον κλασσικό μυθιστορηματικό, σε δοκιμιακό, στη συνέχεια μετατρέπεται σε ιστοσελίδα, σε περιοδικό, παρεμβάλλομαι ο ίδιος και λέω τις σκέψεις μου και στο τέλος καταλήγει σε λεύκωμα χωρίς όλο να αυτό να είναι εις βάρος της ροής.

Η γραφή είναι περισσότερο αφαιρετική. Δεν περιγράφω τοπία, τον καιρό ή και τα συναισθήματα των ηρώων. Ιδίως σχετικά με τα συναισθήματα, αφήνω τον αναγνώστη από τις πράξεις των ηρώων να αποφασίσει και να ερμηνεύσει τις συμπεριφορές τους, ανάλογα και με τη δική του διάθεση και τα δικά του βιώματα (όπως π.χ. στην Casablanca).

Επίσης το λεξιλόγιο και οι εκφράσεις που χρησιμοποιώ είναι όσο πιο απλές γίνονται δημιουργώντας συνθήκες πραγματικής εύκολης ανάγνωσης από όλους. Σε μια εποχή που κάνουμε πολλές ώρες chat χρησιμοποιώντας εικονίδια και το ελάχιστο λεξιλόγιο δεν θέλω να κουράσω τον αναγνώστη με λέξεις που θα του είναι άγνωστες.

***Η σελίδα στο Facebook

Πριν 6 μήνες περίπου ξεκίνησα να χρησιμοποιώ και μια σελίδα στο Facebook ανεβάζοντας κείμενα που είχαν την ίδια λογική.

Δηλαδή στη μέση του κειμένου συχνές παρεμβολές από τραγούδια, ταινίες και βιβλία.

Μέσα σε 4 μήνες η σελίδα απέκτησε σχεδόν 30.000 φίλους και τα κείμενά μου είχαν πάνω από 1 εκατομμύριο αναγνώσεις.

Η αλληλεπίδραση της σελίδας ξεπέρασε τις 20.000 (σχόλια, like, κοινοποιήσεις) την εβδομάδα, με τα θετικά σχόλια να ξεπερνούν το 90%.

Όλο αυτό πραγματικά ήταν πολύ όμορφο και κολακευτικό.

Όμως κάθε φορά που λάμβανα ένα μήνυμα, από παιδιά ως 25 ετών, που θα ξεκίναγε με την φράση είσαι ο μόνος που διαβάζω στο Facebook, τότε ήξερα ότι πραγματικά αποδίδει αυτό που κάνω!

Οτιδήποτε δεν εξελίσσεται μαζί με την εποχή του πεθαίνει, το ίδιο ισχύει και για το μυθιστόρημα, αν δεν καταφέρει να εξελιχτεί θα πεθάνει.

Σήμερα η λογοτεχνία στη χώρα μας, έχει δυο μεγάλους άξονες στους οποίους κινείται.

Θα εξαιρέσω από τον συλλογισμό μου την θεματική λογοτεχνία που θα έχει πάντα ένα κοινό γιατί μπορεί να απευθυνθεί σε κοινό που ήδη αγαπά το αντικείμενο.

Ο πρώτος λοιπόν άξονας που καλύπτει σχεδόν το 80% της παραγωγής βιβλίων, είναι η τύπου "Reality" λογοτεχνία που απευθύνεται σε ένα κοινό γυναικείο κυρίως και ηλικίας που ξεπερνά τα 35.

Ο δεύτερος άξονας, είναι μιας ελίτ που γράφει “ακαταλαβίστικα” για τον εαυτό της.

Η μεγάλη λογοτεχνία όμως πάντα είναι στη βάση της λαϊκή. Ο Σαίξπηρ είναι ο πιο πολυδιαβασμένος συγγραφέας στον κόσμο.

Όλες οι έρευνες για το βιβλίο όσο αφορά τα παιδιά ως 25 ετών, λένε το ίδιο πράγμα, δεν διαβάζουν!

Δεν διαβάζουν σχεδόν κανένα βιβλίο...

Οι ελάχιστες εξαιρέσεις που μπορείς να συναντήσεις, απλά επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

Επανέρχομαι στην σκέψη ότι το μυθιστόρημα, αν δεν καταφέρει να εξελιχτεί θα πεθάνει.

Εδώ υπάρχει κάτι το οξύμωρο, μιας και έχουμε μια νέα γενιά συγγραφέων που παράγει ασταμάτητα.

Τα τελευταία χρόνια με την εξάπλωση του διαδικτύου και την κυριαρχία του Facebook γινόμαστε πια όλοι συγγραφείς, σε μια εποχή όμως που όλο και λιγότεροι επιθυμούν να διαβάσουν.

Ειρωνεία της εποχής!

Περισσότεροι οι συγγραφείς από τους αναγνώστες!

Τα βιβλία πια είναι αμέτρητα και σχεδόν ο καθένας διεκδικεί το δικαίωμα να διηγηθεί την ιστορία του.

Απίστευτο δεν είναι ο “θάνατος” της τέχνης του μυθιστορήματος να προέλθει από τον υπερκορεσμό της παραγωγής βιβλίων;

Facebook