Δευτέρα, 2 Αυγούστου 1876, Deadwood, South Dakota (Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής)

Ο James Butler Hickok λίγο πριν τα 40 του χρόνια, ήταν ήδη ένας θρύλος της Άγριας Δύσης. Τα τελευταία 15 χρόνια με το μουστάκι να είναι το χαρακτηριστικότερο σημείο του κατάφερε να επιβάλλει και το παρατσούκλι Wild Bill Hickok και να ξεφύγει έτσι από το Duck Bill που τον αποκαλούσαν πιο μικρό λόγο των χειλιών του.

Ας ξεκινήσουμε από κάτι φαινομενικά ελαφρύ. Γνωστό εστιατόριο της Αμερικής δεχόταν καθημερινά δεκάδες μηνύματα από πελάτες, στο κουτί παρατηρήσεων που διαθέτουν στην ιστοσελίδα τους, ότι έχει μεγαλώσει απελπιστικά ο χρόνος εξυπηρέτησης τους.

Ο ίδιος ισχυρίστηκε στον Τρικούπη ότι δεν γνωρίζει Ελληνικά και λίγα χρόνια μετά έγραψε τον Εθνικό Ύμνο.
Ο "Ύμνος εις την Ελευθερία" τον καταξίωσε αμέσως σε όλη την Ευρώπη και ενώ συνεχίζει να γράφει για τα επόμενα 33 χρόνια δεν θα ολοκληρώσει σχεδόν κανένα του έργο!

Λονδίνο, 5 Αυγούστου του 2017

Ήξερε ότι είναι η τελευταία του ευκαιρία. Όχι δεν θα τα παράταγε ακόμα, αν και ήταν σε ηλικία που λογικά θα έπρεπε να το είχε κάνει εδώ και χρόνια.

“Το μικροεστιατόριο του Τομ” είναι ένα τραγούδι που κυκλοφόρησε το 1987 η τραγουδοποιός Suzanne Nadine Vega και ήταν το πρώτο τραγούδι που άνοιγε το album της Solitude. Η πρώτη αυτή εκτέλεση ήταν διάρκειας μόλις λίγο παραπάνω από 2 λεπτά και σε αυτήν απουσίαζαν εντελώς τα μουσικά όργανα (a cappella).

Ύστερα από μια σειρά συμπτώσεων, πήγα σχολείο στο 11ο Γυμνάσιο Πατρών. Εκεί τα περισσότερα παιδιά ήταν από λαϊκές γειτονιές και περίχωρα της Πάτρας. Στους αθλητικούς αγώνες που έδιναν τα σχολεία μεταξύ τους, η προσφώνηση που ακουγόταν όταν συχνά βρισκόμασταν “αντιμέτωποι” με άλλα σχολεία ήταν “μανιαούρια”.

Μια συνήθεια που ξεκίνησε με το τρίτο μυθιστόρημά μου (ελπίζω να κυκλοφορήσει σύντομα) - και έχω ήδη πειραματιστεί πάνω σε αυτή και στη σελίδα μου με δύο διηγήματα - είναι να παρεμβάλλω την δική μου εκδοχή σε γνωστά έργα τέχνης.

Το τελευταίο κεφάλαιο της “Αβάσταχτης ελαφρότητας του είναι” καλύπτεται ολόκληρο από τις τελευταίες στιγμές του Τόμας, της Τερέζας και του Καρένιν. Σε αυτό το τελευταίο μέρος, σε ένα ξέσπασμα ζωοφιλίας, ο Μίλαν Κούντερα ανυψώνει την αγάπη του ανθρώπου για τον σκύλο πάνω από την αγάπη που νιώθουμε για τον σύντροφο μας.

Σελίδα 1 από 18

Facebook